آن قدر با اين اينترنت ذغالي کار کرده‌ايم و خون دل خورده‌ايم که گاهي فکر مي‌کنم  همه حرف‌ها و داستان‌هايي که در مورد سرعت اينترنت در جاهاي ديگر دنيا مي‌شنوم و مي‌خوانم، خواب و خيالي بيشتر نيست.

اما گويا جداً آدم‌هايي هستند که اين حقيقت مسلم را که اينترنت بيشتر از 128kbs ، عملاً به درد نمي‌خورد و بي‌مصرف مي‌ماند را باور ندارند. بياييد مروري بر دو خبر داشته باشيم:

استکهلم، سوئد : سيگبريت لوثبرگ Sigbritt Lothberg يک تازه‌وارد به  دنياي اينترنت است ولي اين پيرزن 75 ساله سريع‌ترين سرعت دسترسي به اينترنت را در دنيا دارد. وي مي‌تواند از طريق فيبر نوري با سرعت 40 گيگابيت در ثانيه به اينترنت متصل شود. مقامات شهر Karlstad که وي در آن زندگي مي‌کند، اين موضوع را تأييد کرده‌اند.

وي مي‌تواند در کمتر از 2 ثانيه يک فيلم کامل را دانلود کند که هزاران بار سريع‌تر از سرعت کاربران عادي اينترنت است. او اين سرعت دسترسي را مديون پسر خود است. پسر اين پيرزن -پيتر- با همکاري يکي از دست‌اندرکاران شبکه مخابراتي شهر کارل‌استاد، يک تکنيک مدولاسيون ابداع کرده‌اند که به ياري آن مي‌شود بدون هيچگونه دستگاه گيرنده واسطه‌اي، اطلاعات را بين دو روتور با فاصله 1240 مايل از هم، انتقال داد.

پيتر لوثبرگ که يک متخصص شبکه است در اين مورد مي‌گويد: ما مي‌خواستيم نشان بدهيم که هيچ محدوديتي در سرعت اينترنت وجود ندارد.

جالب است بدانيد که اين پيرزن پيش از اين کامپيوتري نداشت و در حال حاضر فقط براي خواندن روزنامه‌ها به اينترنت متصل مي‌شود.

سرعت دسترسي بالاي اين پيرزن بازتاب زيادي در سايت‌هاي خبري داشته است و مطالب جالبي در مورد وي نوشته شده است. مثلاً گرگوري ساليوان نويسنده يک سايت آي‌تي در پستي با عنوان «سيگبريت لوثبرگ، با من عروسي مي‌کني؟»، از اين پيرزن 75 ساله تقاضاي ازدواج کرده است.

اما خبر دوم در مورد هزينه اتصال به اينترنت با پهناي باند بالاست: اگر هزينه اشتراک ماهانه را معيار در نظر بگيريم، در سوئد بايستي 10.47 دلار بابت دسترسي به اينترنت با سرعت بالا بپردازيد، ولي در آمريکا براي همين کار بايد 15.93 دلار بپردازيد و تازه اين ارزان‌ترين اشتراک اينترنتي پهن باند در آمريکاست.

ولي اگر ما شاخص دقيق‌تري يعني شاخص مگابيت در ماه را معيار بررسي مقايسه‌مان قرار بدهيم، به نتايج جالب‌تري مي‌رسيم ، در ژاپن کاربران براي هر «مگابيت در ماه» مبلغ 22 سنت مي‌پردازند، در حالي که در آمريکا بايد 3.18 دلار براي هر «مگابيت» در ماه پرداخت کرد.

به اين ترتيب با اين معيار دقيق‌تر متوجه مي‌شويم که هزينه اتصال در آمريکا در واقع 15 بار گران‌تر از ژاپن است و آمريکا از اين لحاظ در مقام سيزدهم قرار مي‌گيرد.

در ژاپن شرکت NTT بابت اتصالي با سرعت 100 مگابيت دانلود و آپلود ماهانه از شما 49 دلار دريافت مي‌کند در حالي که Verizon FiOS در آمريکا بابت اتصال با سرعت 30 مگابيت در ثانيه دانلود و 5 مگابيت آپلود ، 191.2 دلار درخواست مي‌کند.

حالا شما ايران را در نظر بگيريد، البته در هيچ جاي دنيا سرعت 128kbs را اينترنت سرعت بالا نمي‌دانند و اگر اين حرف را به کسي بزنيد، بي‌شک مايه تفريح همگان خواهيد شد.

«فرض کنيد»، شما بابت اتصال 128kbs که حداکثر «مجاز» اتصال کاربران خانگي به اينترنت است، ماهانه 20 تومان پرداخت کنيد، به اين ترتيب با يک تناسب و ضرب و تقسيم مشخص مي‌شود که ما در بهترين حالت (اگر قطع شدن‌هاي گاه و بيگاه و کاهش سرعت را در نظر نگيريم)، بابت هر «مگابيت در ثانيه»، بيش از 160 دلار در ماه پرداخت مي‌کنيم.

به اين ترتيب در خوش‌بينانه‌ترين حالت ممکن، ما 50 برابر بيشتر از يک کاربر آمريکايي پول بابت دسترسي به اينترنت پرداخت مي‌کنيم. آن هم در شرايطي که گفته مي‌شود، هزينه اتصال به اينترنت پهن باند در آمريکا بالاست!